Home Dojo's Info

BERLARE

BRUGGE

ERPE-MERE

LEVENDE VREDE

HARMONIE

In zijn boek “The Essence of Aikido” heeft Stevens een poging gedaan verder door te dringen in dit denken. Hij doet dit door uitvoerige analyses van door Ueshiba geschilderde mandala's (symbolische weergaven van het universum), van door hem gebruikte karakters, van korte gedichten (doka) van zijn hand en van zijn kalligrafie. Het resultaat is een bijzonder boeiend, maar moeilijk leesbaar boek. "Abundant Peace" is gemakkelijk door te werken op een namiddag. “The Essence of Aikido” is echter een boek waaruit men af en toe een bladzijde kan lezen, maar dan moet wegleggen om rustig na te denken over wat gelezen werd. Wat opvalt, is dat Ueshiba's denken doortrokken is van symbolen. Hij gaat er niet eens rustig voor zitten om een logisch begrijpelijke kosmologie uit te leggen. Hij werkt met cirkels en karakters, met de namen van goden en de oerklanken van het universum. Stevens probeert geduldig de betekenissen hiervan te ontsluiten en ze enigszins voor de moderne geest begrijpelijk te maken. Daarbij valt hij wel weer terug op zijn eigen religieuze opvattingen en het is leuk om te zien hoe verschillend van elkaar Stevens en Ueshiba denken. Stevens denkt in verhoudingen van oorzaak en gevolg, in logisch begrijpelijke stellingen die je kunt aannemen of verwerpen. Ueshiba doet dat helemaal niet. Hij denkt in verbanden en analogieën, in namen en symbolen die niet verwijzen naar iets anders dan henzelf. In een magische traditie vallen namen en symbolen samen met specifieke machten. De magische adept reinigt zich en neemt door middel van de magische technieken van de tastzin (het gebaar, de mudra), de spraak (de mantra) en de blik (de visualisatie) in zijn lichaam deze machten op. Aikido is voor Ueshiba een geheel van magische technieken en daarmee meer dan een gevechtskunst. Hoe weinig twintig-eeuws Ueshiba's denken was blijkt er wel uit dat we van deze visie bij zijn leerlingen weinig of niets terug vinden. Dat hoefde voor Ueshiba ook niet. Zijn leerlingen hoefden zijn religie ook niet na te apen, hij had hen Aikido als religie meegegeven. Een Aikido overigens dat bijna af was, maar dat eenieder volgens zijn eigen ervaringen vorm mocht geven. Ueshiba heeft dan ook nooit een Aikidosysteem bedacht, dat was na de oorlog het werk van zijn verschillende leerlingen. Waarbij elk weer zijn eigen nadruk op bepaalde aspecten heeft gelegd.

Aikido is de kunst om harmonie te brengen. De beschikbare werkwijzen om harmonie te brengen leer je in Aikido door middel van het trainen van de gevechtstechnieken in het kader van een Dojo. Die energie waarnaar men verwijst, de ki, vind je overal en daarom is Aikido toepasbaar op alle facetten van het menselijke leven. In de levensbeschouwing waarop Aikido steunt, gaat men uit van een natuurlijke toestand van harmonie, die door de mens nu en dan verstoord wordt. Er ontstaan conflicten en problemen. Het doel van Aikido is deze problemen te harmoniseren en conflicten op te lossen.

Om harmonie te brengen is allereerst een sterke persoonlijkheid nodig. De Aikidotraining wil het zelfvertrouwen stimuleren en de persoonlijkheid van de beoefenaars versterken door het aanleren van vaardigheden. De Aikidotechnieken werken volgens bepaalde principes, die de beoefenaars zich eigen kunnen maken door de training. Deze principes zijn in het dagelijkse leven en in de eigen levenssfeer toepasbaar.

Verder wil de Aikidotraining de gezondheid van de beoefenaars bevorderen. Ontspanning, versoepeling, beperkte conditietraining, verbetering van de coördinatie en een vriendschappelijke omgang in de groep dragen bij tot hun welzijn. De beoefenaars worden gestimuleerd om voor zichzelf en voor hun omgeving zorg te dragen.

Louter zelfverdediging is dus zeker niet de eerste prioriteit van de Aikidotraining, maar ze is er wel een onlosmakelijk onderdeel van. Aikidotechnieken zijn binnen de Dojo niet kwetsend, maar controlerend. Aikido is daarom een krijgskunst waarbij zoveel mogelijk geweld wordt vermeden. Maar vergist u zich niet, het blijft een gevechtstechniek. Iemand die deze techniek voldoende beheerst kan dus beslissen over al of niet gebroken armen en benen, of zelfs over leven en dood. De omgang met Aikido en de toepassing van technieken behoren ook tot de training. Het kan nooit de bedoeling zijn om Aikido onachtzaam toe te passen.

Men kan zich afvragen waarom in Aikido eigenlijk gevechtstechnieken getraind worden. Dit is, enerzijds, een gevolg van de historische evolutie van de Japanse krijgskunst. Anderzijds is de lichamelijke ervaring een zeer directe ervaring. De goede omgang in de Dojo is ook een facet van de training. Na een jarenlange studie stelde Morihei Ueshiba het Aikido samen tot wat het nu zou moeten zijn. Inhoudelijk gelijkt Aikido sterk op andere levensbeschouwingen of disciplines die eenheid met de natuur nastreven: taoïsme, tai chi, sjamanisme, natuurreligie. De wijsheid verwerven om de juiste beslissingen te nemen is bij hen zeer belangrijk. Het hoogste doel dat je als Aikidoka kan bereiken is: “Aiki shobu”, de wijsheid van Aikido.

Door deze lichamelijke en geestelijke training wil Aikido een bijdrage leveren tot de levenskwaliteit van de beoefenaars.

In Aikido trainen we ongewapende technieken en tevens technieken met het houten zwaard (bokken), de stok (jo), het houten mes (tanto). De verschillende manieren van trainen, dus gewapend en ongewapend, dienen om dezelfde principes vanuit verschillende invalshoeken te benaderen. De wapens worden dan ook vooral gebruikt vanuit een pedagogisch standpunt. Het spreekt voor zich dat de houten wapens (en hun metalen versie) totaal waardeloos geworden zijn in de moderne oorlogsvoering met hoogtechnologisch materieel.

Volgende Vorige